โดย T-rex  ,RC action ฉบับที่ 50 

นี่คือกูญแจสำคัญสู่การลงจอด

ถ้าูพูดกันถึงเรื่องการลงจอดสำหรับเครื่องบินเล็กแล้ว เป็นเรื่องที่หลายคนอาจจะมองข้ามไปถึงเรื่องการลงจอดที่สวยงามและปลอดภัยเราจะมาพูดกันถึงเรื่องการลงจอดที่ดีก็ืคือการบินเข้าหาทางวิ่งให้ดี อันที่จริงการลงจอดไม่ได้ยากขนาดนั้น (เป็นเรื่องที่ฝึกฝนกันได้) เมื่อนักบินสามารถนำเครื่องเข้าแนวการบินได้อย่างสมบูรณ์ และไม่ต้องปรับแต่งเครื่องมากนัก และเพื่อให้ได้ลักษณะการลงจอดอย่างเป็นธรรมชาติ เพื่อให้เป็นเช่้นนี้เสมอ คุณต้องรักษาการเลี้ยวให้สม่ำเสมอ และเริ่มต้นเลี้ยวในจุดทีูุุ่ถูกต้อง พูดสั้นๆ การลงจอดที่ประสบความสำเร็จ เป็นไปได้โดยการใส่ใจในการเตรียมการหรือที่เรียกติดปากหมู่นักบินเล็กว่า "การแต่งตัว" ก่อนเข้าสู่รันเวย์

การลงจอดได้ดีไม่ใช้เรื่องบังเอิญของนักบิน

        ถ้่าคุณได้เห็นนักบินที่เก่งๆ ลงจอด คุณอาจจะสังเกตเห็นได้ว่าพวกเขาทำให้มันดูง่ายขนาดนั้น สาเหตุหนึ่งก็คือ นักบินที่มีความชำนาญมักจะใช้การเลี้ยว 180 องศา เพื่อตั้งตัวก่อนการลงจอด เพราะว่าเมื่อเทียบกับการเลี้ยว 180 องศา 1 ครั้ง ใช้การควบคุมน้อยกว่า และใช้พื้นที่น้อยกว่า ดังนั้นมันจึงง่ายกว่าที่จะสังเกตเห็นและกำหนดตำแหน่งได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขณะที่มีลมพัดขวาง ขั้นเรียนรู้ทีจะทำการเลี้ยวครั้่งสุดท้ายต้องรักษาส่วนเกิน ที่มักจะเกิดระหว่างการเลี้ยวลง (ภาพที่ 1)เมื่อคุณได้การสั่งการเลี้ยวที่สม่ำเสมอและการเลี้ยวปรับระดับแล้ว คุณก็เริ่มคิดหาจุดเลี้ยวเพื่อให้ได้การออกมาที่ได้แนวกับรันเวย์เสมอ ขั้นตอนแรกที่จะได้การลงจอดที่ยอดเยี่ยม คือการเรียนรู้ที่จะทำการเลี้ยวได้อย่างสม่ำเสมอ ขั้นที่สองการเลี้ยวครั้่งสุดท้ายต้องรักษาระดับไว้ เพื่อเลี่ยงความกังวล และความเร็วส่วนเกิน ที่มักจะเกิดขึ้นระหว่างการเลี้ยวลง (ภาพที่ 1 ) เมื่อคุณได้การสั่งการเลี้ยวที่สม่ำเสมอและการเลี้ยวปรับระดับแล้ว คุณก็เริ่มคิดหาจุดเลี้ยวเพื่้อให้ได้แนวกับรันเวย์เสมอ

กำหนดเป้าหมายบนพื้นก่อน

         คนเก่าคนแ่ก่บางท่านบอกว่า การคิดล่วงหน้าอย่างรอบคอบจะป้องกันการทำงานผิดพลาดได้ เชื่อหรือไม่ นักบินที่มีฝีมือไม่ต่อต้านที่จะทำการปรับแต่งให้ดีเพื่อให้ออกมาจากการเลี้ยวครั้งสุดท้ายให้ได้แนวกับรันเวย์ นักบินที่ชำนาญจะคาดว่าควรเลี้ยวตรงจุดไหน เพืื้อให้มีการปรับแต่งน้อยที่สุด โดยสรุป การต่อสู้สำเร็จลง ครั้งหนึ่งแล้ว โดยกำหนดบริเวณเป้าหมายที่ดีเพื่อเริ่มการเลี้ยวครั้งสุดท้ายให้ได้ออกมาตรงเส้นกึ่งกลาง โดยที่ไม่ต้องปรับแต่งมาก

         หลังจากที่คุณตัดสินใจได้ว่าจะลงลอดทางไหน,เดินออกมาที่เส้นกลางของทางวิ่งของคุณและหาจุดอ้างอิงบนเส้นขอบฟ้า ที่ได้แนวกับเส้นกลางทางวิ่ง ประมาณว่าคุณควรจะเริ่มการเลี้ยวสุดท้ายของคุณตรงไหน เพื่อให้ได้ออกมาใกล้เส้นกลางอ้างอิง และเลีิอกเป้าหมายอ้างอิงบนพื้น (ต้นไม้,เนินเขา,และอื่นๆ) เพื่อกำหนดจุดเีลี้ยว (ภาพที่ 2 ) ถ้ามีลมพัดขวาง คุณต้องพิจารณาผลที่ลมจะมีต่อการเลี้ยวและปรับเป้าหมาย (ที่ซึ่งคุณจะเลี้ยวมาจาก) ตามนั้น ตัวอย่างเช่นการเลี้ยวในลมขวาง จงส่งผลให้การเลี้ยวกว้างขึ้น คุณจึงต้องให้เป้าหมายของคุณกว้างขึ้นด้วย (ภาพที่ 3 ) ส่วนจะแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับกำลังของลมพัดขวางเลี้ยวเข้าหา (ต้าน) ลมพัดขวาง จะำทำให้การเลี้ยวแน่นเข้า ทำให้คุณต้องเลือกเป้าหมายที่ใกล้เส้นแนวกลางเข้ามาเล็กน้อย (ภาพที่ 4)

        วางแผนเริ่มต้นการเลี้ยวเมื่อเครื่องบินตัดกับแนวการมองของคุณกับเป้าหมาย ถ้าการเลี้ยวไม่ออกมาเหนือเส้นแนวกลางอ้างอิง  

ผลลัพธ์หลักๆของลม

ก็คือมันช่วยขยายการเฉ

และความผิดพลาดที่นักบิน

ที่ในอีกทางสามารถออกมา

ด้วยสภาพที่สงบกว่านั้น 

         พอดี ปรับเป้าหมายของคุณตามนั้น เลือกเป้าหมายที่ดี จะช่วยลดจำนวนการแ้ก้ไขทีต้องการ เพื่อให้ได้แนวกับทางวิ่งและทำใหุ้คุณได้โอกาสที่จะคิดเกี่ยวกับเวลาที่เหมาะที่จะเบาเครื่องยนต์ และลงจอด แน่นอน เพื่อให้ตระหนักถึงผมดีของการใช้เป้าหมาย การเลี้ยวทั้งหมดของคุณต้องคล้อยคลึงกัน - ผลของการป้อนการควบคุมอย่างสม่ำเสมอ

ให้เลี้ยวเผื่อลมไว้เสมอ

         ขณะที่ลมมักถูกโทษเสมอว่าเป็นสาเหตุของการเห ผลลัพธ์หลักๆ ของลมก็คือมันช่วยขยายการเฉ และความผิดพลาดที่นักบินที่ในอีกทางสามารถออกมาด้วยสภาพที่สงบกว่านั้น ตัวอย่างเช่น เมื่อมีลมพัดขวางนักบินสมัครเล่นมักจะทำผิดพลาดโดยการจบการเลี้ยวสุดท้ายขณะที่ลำตัวเครื่องชี้ไปที่ทางวิ่งแล้วพยายามจะใส่ Crab เข้าไป โดยเป็นปฏิกิริยาที่เห็นเครื่่องบินถูกลมพัดออกไปจากเส้นกลางผลลัพธ์คือการเข้ามาที่ท้าทายกว่าเดิมวิธีทีูุ่ถูกคือคาดการลมพัดขวางล้วงหน้า และ Over/uuder shoot การเลี้ยวสักนิด เพื่อมุมเข้าหาสนามบินที่เป็นธรรมชาติ (ภาพที่ 5 )

เลี้ยวช่วงสุดท้ายของการเข้าสู่การลงจอด

         แม้แต่นักบินที่เก่งที่สุดก็ได้แค่คาดคะเนตำแหน่งของเครื่องบินเหนือพื้นในระยะไกล และมันยังลงจอดที่เส้นกึ่งกลางได้เสมอ นั้นเป็นเพราะ นักบินที่มีฝีมือรับรู้ว่าเส้นกึ่งกลางทางวิ่งอยู่ไกลจากจุดที่เขายีนแค่ไหน และบินเครื่องบินเข้าสู่จุดนั้นเบี้องหน้าพวกเข้า พูดได้อีกอย่างว่า แทนที่จะเดาผิดเดาถูกว่าเครื่องบินอยู่เหนือพิ้นที่ตรงไหน นักบินที่มีฝีมือจะตามว่าเครื่องบินไปไหน โดยอ้างอิงกับตัวพวกเขาเอง (ภาพที่ 6)

        ในสภาพแวดล้อมการบินส่วนมากเส้นกึ่งกลางทางวิ่งอยู่หางจากที่นักบินยืนไปข้างหน้าประมาณ 75 ฟุต ดังนั้นเป้าหมาย คือการรักษาการเข้ามาเพื่อนำเครื่องบินที่ 75 ฟูตข้างหน้าคุณเปรียบเทียบการเข้ามานี้กับการที่คนนำเครื่องลงจอดบนทางวิ่งเมื่อบินเครื่องซูลิเลเตอร์ ทางวิ่งจะไม่อยู่ในสายตาจนกระทั้งนาทีสุดท้าย ด้งนั้นนักบินจึงต้องนำเครื่องบินเข้ามาใกล้ตัวตนเสมือนของเขา จำได้ว่าทางวิ่งอยู่ตรงด้านเท้าเสมือนของเขาเมื่อเขานำเครื่องขึ้น ผลก็คือ เครื่องบินจะอยู่ใกล้ทางวิ่งเสมอ เมื่อมันเข้าสู่สายตาแทบจะสังเกตไม่เห็น (ภาพที่ 7)

การเข้ามาที่ต่ำลงจะนำ

การคาดเดาออกจาก

เมื่อไหร่ที่จะเบาเครื่องยนต์

เต็มที่ ขณะที่เครื่องบินจะไม่ต้องไปไกลก่อนที่จะทัชดาวน์

ควบคุมจุดทัชดาวน์ (แตะพื้น)

         ลม,ชนิดของโมเดล และอื่นๆ ทั้งหมดมีผลต่อมุม และความยาวของสโลปการร่อนลงจอด ทำให้ยากที่จะตัดสินว่าจะเบาเครื่องเมื่อใดเพื่อลงจอดให้นิ่ง ใกล้ปลายด้านหน้าของทางวิ่ง ทางแก้คือลดคั

นเร่งและเริ่มค่อยๆลดระดับลงก่อนการเลี้ยวสุดท้าย ตั้งการเข้ามาที่ต่ำลง การเข้ามาทีต่ำลงจะนำการคาดเดาออกจากเมื่อไรที่จะเบาเครื่่องยนต์เต็มที่ ขณะที่เครื่องบินจะไม่ต้องไปไกลก่อนที่จะทัชดาวน์ (ภาพที่ 8 )

        เลือกตำแหน่งทัชดาวน์บนทางวิ่งจะง่ายขึ้นเมื่อยืนใกล้ปลายการเข้ามา ตัวอย่างเช่น เมื่อคุณเห็นว่าแผนการลงจอดไม่ถึงตัวคุณ คุณจะรู้ว่า คุณต้องยืดระยะการเข้ามา (ภาพที่ 9 ) แผนการทัชดาวน์เบื้องหน้าคุณจะชัดเจนว่าอยู่ใกล้ด้านหน้าของทางวิ่งไป

        นอกจากการไม่ใช้เป้าหมายบนพื้นดิน และทำการเลี้ยวครั้งสุดท้ายดิ่ีงลงมาเสียระดับความสูง ความผิดพลาดพื้นฐานที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุดระหว่างการลงจอด ก็คือความล้มเหลวที่จะสร้างแนวที่ดีก่อนที่จะเขวไปที่คันเ่ร่งและระดับความสูง นำไปสู่มุมเข้ามาและการลงจอดที่ยากขึ้น ในทางตรงกันข้าม ผู้ทีไม่ยอมคิดถึงคันเร่งจนกระทั่งพวกเขาได้แนว ลงเอยจะมีเวลามากพอที่จะจัดการคันเร่งเนื่องจากการเข้ามาที่เรียกร้องน้อยว่า แน่ละ Landing flare / touchdown จะง่ายขึ้นมาก เืมื่อทุกอย่างที่นำไปสู่ีัมันนั้นง่ายขึ้น

สรุป

    ความง่ายในการลงจอดของคุณ จะสะท้อนถึงคุณภาพและความคงที่ของการเลี้ยวที่คุณเตรียมมันมา คุณใกล้เส้นกึ่งกลางแึ่ค่ไหนจะสะท้อนว่าคุณตั้งเครื่องบินตรงหน้าคุณได้แนวคงที่แค่ไหนที่สำคัญที่สุด รักษาการเลี้ยวสุดท้ายให้ใกล้สู่ระดับและให้แ่น่ใจว่าคุณได้แนว ก่อนที่คุณจะคิดเรื่องเบาเครื่องยนต์ ผลลัพธ์ สิ่งต่างๆ ไม่เพียงจะดูเกิดขึ้นช้าลง ไม่ต้องแปลกใจ ถ้าการลงจอดจะสนุกขึ้น